Zwyczaje wiosenne W Szwajacarii

Zwyczaje wiosenne W Szwajacarii

Moi kochani dzisiaj chciałabym zabrać Was do mojej magicznej Szwajcarii, a dokładniej – do Zurichu.

Milo być tam 8 kwietnia, czyli już nie bawem, ponieważ w kantownie tym zegnamy zimę, witamy wiosnę. W Zurychu zima oficjalnie kończy się z tradycyjnym świętem „Sechseläuten”, które dosłownie oznacza dzwonienie dzwonów o szóstej godzinie. Odbywa się zazwyczaj w trzecią niedzielę/poniedziałek kwietnia (tydzień później jeśli zbiegnie się z Wielkanocą). Wiosenny festiwal powinien mieć miejsce w marcu, ale został przełożony o jeden miesiąc później, ze względu na niepewną pogodę.

Słynny Sechseläuten pochodzi z 1818 r., kiedy została utworzona gildia (stowarzyszenie handlowe) i odbyły się nocne procesje – na koniach i w towarzystwie muzyki. W następnym roku kolejne gildie paradowały przez miasto do muzyki i nosząc flary. W 1820 r. powstały już wstępne piosenki w skoordynowanej procesji. Pierwsza procesja Sechseläuten z uczestnictwem wszystkich gildii miała miejsce w 1839 r.

Od 1862 r. Sechseläuten kończył się paleniem olbrzymiego ‚Böögg’, 80 kg ‚bałwana’ wysokiego na ponad 3 m i wypełnionego fajerwerkami. Punktualnie o 18:00 podkładano pod nim ogień. Sygnałem zakończenia zimy była eksplodująca głowa Böögg. Tradycja mówi, że im szybciej eksploduje głowa, tym cieplejsze i dłuższe będzie lato. Do innych wiosennych zwyczajów, które tworzą regionalne spektakle każdego roku należą ekscytujący Chalandamarz procesja z dzwonkami w Dolinie Engadyny, Vignolage ceremonia w Sierre w towarzystwie piszczałek i bębnów, śpiewające dzieci na Feuillu paradzie w Cartigny, oraz Auffahrts-Umritt procesja w Beromünster. «Eierläset» festiwal wyścigów z jajkiem jest dawna wiosenną tradycją i rytuałem płodności, aby wypędzić zimę. Praktykowany jest przez lokalne kluby gimnastyczne w wielu miejscowościach w kantonach Aargau, Solothurn i okręgu Bazylea.

Dwa tory wyłożone są stertami trocin (od 80 do 100 sert) z jajkiem w każdej stercie. Dwie przeciwne drużyny, gdzie jedna reprezentuje zimę, a druga wiosnę. Każdy zespół ma kilku biegaczy i jednego lub dwóch łapaczy. Rozpoczyna się wyścig pomiędzy wiosną a zimą. Biegacze biegną do jajka, które jest najbardziej oddalone, podnoszą je, pośpiesznie wracają i rzucają do łapacza, który trzyma duży koszyk. Jeśli jako spadnie na ziemię, biegacz musi wrócić i pokonać dystans ponownie, ale już bez podnoszenia kolejnego jajka i zabrania go do łapacza. To samo zadanie jest powtarzane przez wszystkich biegaczy w drużynie. Po 10 jajku jest specjalne zadanie do wykonania. Drużyna, która pierwsza zbierze wszystkie jajka i przekaże je łapaczowi, wygrywa, ale od czasu do czasu zawodnicy naginają zasady, aby na pewno wiosna zwyciężyła.

Niektóre miejscowości w kantonie Aargau dodają własny zamysł do tego wydarzenia poprzez wprowadzanie postaci w misternie zaprojektowanych kostiumach, takich jak «Schnäggehüsler» w kostiumie ślimaka z muszelką, «Stächpälmler» przebrany za święty krzak, lub «Pfarrer» który jest figurą księdza. Postacie te reprezentują zimę lub wiosnę i symboliczne walki pomiędzy dwoma stronami w czasie wyścigu.”

Ostatnie dwa tygodnie Wielkiego Postu i Wielkanoc Wielkanoc jest najważniejsza dla religii chrześcijańskiej, a zatem wiele zwyczajów ma także pochodzenie religijne. Każdy region świętuje na swój własny sposób –, ale wojna na jajka, „Eiertütsche”, jest znana w całej Szwajcarii. Dotyczy uderzania czubka jajka przeciwnika, czubkiem najbardziej udekorowanego jajka. Osoba, której pęknie jajko, musi je przekazać właścicielowi zwycięskiego jajka. W Bernie „Eiertütschen” jest wydarzeniem publicznym i odbywa się w starej części miasta – Lokalny zwyczaj został ponownie przywrócony do życia po tym jak niemal niedawno umarł. Dawną tradycją w Zurychu jest ‚Zwänzgerle’. Wielkanocna gra z jajkiem wymaga trochę umiejętności, a zwyczaj został zaplanowany aby zapewnić trochę dodatkowych pieniędzy w ramach kieszonkowego dla dzieci.

Zasady są proste. Dzieci stoją twarzą naprzeciwko dorosłych, trzymając w górze ugotowane na twardo pisanki, a dorośli rzucają w jajka monetami. Celem jest zdobycie monet spoczywających na jajkach. Jeśli moneta spadnie, dziecko zatrzymuje jajko i monetę, ale jeśli moneta ‚Zwänzgerli’ zostanie na jajku, to osoba, która ją rzuciła dostaje jajko i monetę. Wielkanocne procesje w Mendrisio są odtworzeniem drogi Chrystusa na Golgotę. Około 200 osób odgrywa role Żydów i Rzymian, którzy uczestniczyli w ukrzyżowaniu Chrystusa. Tradycja sięga co najmniej roku 1600 lub coś koło tego. Innym zwyczajem związanym z dawną tradycją z XV wieku jest Pleureuses von Romont. Jak tylko czytanie narracji biblijnej Pasji sięga żałoby po Chrystusie, grupa kobiet z zawoalowanymi twarzami i ubranymi na czarno zaczyna procesję.

Niosą symbole męczeństwa Chrystusa na szkarłatnych poduszkach, a mianowicie koronę cierniową, bicz, gwoździe, młotek i obcęgi. Dziewica Maryja prowadzi procesję z pokutującą osobą, która dźwiga krzyż. Inne zwyczaje to Clefele w Schwyz, gdzie uczniowie grzechoczą ich „Clefeli” (małe ręczne tabliczki z wycięciami na palce), procesje Niedzieli Palmowej w kantonie Lucerny, Surrexit-Singen w Estavayer-le-Lac, gdzie mężczyźni o północy głoszą wiadomość wielkanocną śpiewając piosenki przy akompaniamencie instrumentów dętych – zaczynają przed kościołem, następnie przechodzą na cmentarz, a kończą w wiosce. Niektóre tradycje wielkanocne umarły zupełnie, podczas gdy inne przywrócono do życia, a nowe się narodziły. W Nyon, w zachodniej Szwajcarii, tradycją jest, aby znaleźć w Wielkanoc udekorowane fontanny. Tradycja ma zaledwie 30 lat, ale prawie żaden z obecnych organizatorów nie pamięta, skąd pochodzi pomysł.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *